jel en timo

 Zometeen vervolgen we weer onze reis. Als we de Chinese internet-cafeetjes kunnen vinden, zullen er vast wel weer een aantal  verhaaltjes te lezen zijn; ditmaal op een nieuwe site: www.jelentimo.spaces.live.com

  Nieuws aan het front!

Ons ben tuus!

En hoe! Een zeer hartelijke verwelkoming op Sjiphol, een verfrissende Hollandse bui bij het verlaten van de aankomsthal, een regenbui waar we natuurlijk volop van genoten. Wat wil je, echte Ollanders die in 5 maanden tijd maar 3 regenachtige dagen hebben geteld waarvan de eerste 2 zelfs bij aanvang van onze trip in oktober... 

De dagen erna een lekker zonnetje, zodat we niet zoals na onze vorige reis, alweer 4 jaar geleden, na een volle week regen liefst alweer weg wilden. Jel's rugzak net zoals vorige keer op Heathrow blijven hangen, dus pas een dag later thuis afgeleverd. Flinke last van de jet-lag dit keer, midden in de nacht klaarwakker en trek in een ontbijtje, en zes uur 's avonds vallen de ogen dicht omdat het lichaam zegt dat het bedtijd is. Zwaar leven, he!

Ja, en na een biertje in de Stip op zoek naar een sleurhut, omdat we straks, na een echte Hollandse zomer, met een caravan achter de Zafira onze ontdekkingstocht willen vervolgen. "Vamos de tapeo!", wordt vanaf september onze strijdkreet, als alles op het gebied van gezondheid e.d. een beetje mee wil zitten.  

 

Vandaag, bijna twee weken thuis, voor het eerst rust en tijd gevonden om weer achter de computer te kruipen en dan heb je dus ook gelijk door dat je weer in Nederland bent. Even dit, even dat, en oja een bakkie hier en een even langs daar en voor je het weet is je dag, nee sterker nog, je week voorbij... met wat eigenlijk... 

We kijken een eerste keer terug op onze foto's(de video nog onaangeroerd) en we beseffen ons dat de afgelopen maanden indrukwekkend, maar ook vermoeiend waren. Hier terug in Nederland hoeven we niet constant op te letten of dat wat we eten of drinken wel in orde is, zonder het directe gevaar te lopen bij een misstap gelijk in 4 dagen tijd 8 kilo af te vallen. Niet bij iedere stap scherp te hoeven kijken of je je been niet breekt of minimaal je enkel verstuikt. En op de Hollandse straten en wegen zien we rust en ruimte, hoewel veel Nederlanders daar misschien wel heel anders over denken. Geen constant getoeter, niet OVERAL, maar dan ook echt OVERAL mensen om je heen zodra je je buiten begeeft. Niet die verzengende hitte, iedere dag weer, met een vochtigheidsgraad oplopend tot zo'n 95%...  Niet achter de computer te hoeven zitten met het idee dat de stroom ieder moment uit kan vallen..

We hebben ze gezien, de bedelaars, de mismaakte mensen, de armoede, de viezigheid op straat; we hebben wel eens extra moeten slikken vanwege de ellende die we tegenkwamen, we hebben ons verbaasd, ons geërgerd...

Hier schone mensen, schone straten, iedereen een broek aan de kont, goede gezondheidszorg (hoewel er altijd iets te wensen zal blijven);

hier stappen we na een WARME douche in bed (een goed matras!),...- hé, waar is trouwens de klamboe?-... zonder te hoeven inspecteren of de kamer in orde is, of de lakens wel schoon zijn... en de badkamer muggenvrij... En dus ook geen muggenachtervolgingen meer.... (wel ideaal trouwens, zo'n muggen-elektrocuteer-racket! Sorry, natuurfreaks!)

We fietsen door de velden vol narcissen en opkomende tulpen; april is een mooie tijd om terug te zijn, realiseren we ons, we genieten van de prachtige bloesems in de bomen... 

Nee, Nederland is zo slecht nog niet...

 

Rijdend door Zuid- en Noord-Holland zien we veel schapen, minder koeien, maar wat gek, die paar koeien díe we zien, staan in een weiland en niet gewoon op straat!

Ook moet er na 5 maanden 3 maal per dag uit eten weer gekookt worden, en dus ook boodschappen gedaan, da's effe wennen, maar het hoort er bij... ennuh..heb jij ook van die koude voeten? Brr, toch wel erg frisjes.... Het Hollandse eten kan toch wel wat saai zijn, het mag volgende keer toch echt meer gekruid... En wat lopen de mensen hier toch langs elkaar heen te rennen en te vliegen zonder elkaar echt te ontmoeten....

Nee, India was zo slecht nog niet....

 

Na Pondicherry verder noordwaarts langs de Bengaalse kust naar Mamallapuram. In de 7e eeuw gebouwd door een vorst met de bijnaam Mamalla, wat de Grote Worstelaar betekent. Het is hier ook flink worstelen als we aankomen. Hadden we al door dat ze hier in Tamil Nadu tot het minder aardige gedeelte van India behoren, hier spannen ze de kroon. Van buschauffeur tot hotelier, er kan geen lachje of vriendelijk woord vanaf. De hotels zijn af en toe duur bij het belachelijke af. Uiteindelijk vinden we iets naar ons zin. Het is onze laatste zoektocht naar een slaapplaats, maar ook de vervelendste. Maar ook dat hoort bij reizen en zeker wanneer je aan je laatste loodjes bezig bent is het af en toe even...je verwonderen, in plaats van je te ergeren....

In die 7e eeuw zijn hier wel een aantal prachtige tempels en kunststukken uit reusachtige granieten keien gehouwen; ook dit keer weer per gehuurde fiets verkennen we het terrein. De koperen ploert boven ons doet ook vandaag weer zijn uiterste best om ons niet tekort te doen. Het is mooi, het is prachtig, maar aan het eind voel ik me tachtig.

Een goede thali als lunch in een "Airconditioned Room" om weer wat af te koelen doet wonderen.

 

We zitten in onze laatste dagen. We zullen morgen nog Chennai (Madras) bezoeken, daar waar we 27 oktober gevlucht waren voor de moesson, en zullen ons daarna nog een weekje terugtrekken om wat bij te komen van deze "Incredible India-reis". We doen dat weer in Mamallapuram in het Ideal Beach Resort. De naam zegt het al....

 

Met de fiets vanuit Pondicherry naar Auroville. Je denkt dat je er na een kleine drie kwartier fietsen bent, maar dan is het nog een flink stuk vals plat naar de "Stad van de Dageraad", zoals Auroville ook genoemd wordt. Auroville staat voor een utopisch paradijs waar mensen van goede wil in vrede zich kunen ontwikkelen en samenleven. Een internationale commune dus.  Sri Aurobindo Ghose (1872-1950) was de grondlegger van dit gedachtegoed en Mirra Alfassa, ofwel "la Mere", was zijn belangrijkste volgelinge en later de stuwer van deze nederzetting.

 

Als we er een bezoek brengen, is het meest in het oog springende gebouw de Matri Mandir, een uitvergrote gouden golfbal. Hierbinnen wordt gemediteerd, maar wij zijn er niet welkom. We fietsen verder wat door het grote terrein (a la de Veluwe, maar dan anders), zien inderdaad mensen van verschillende nationaliteiten met elkaar sporten op het sportterrein. Maar wat ons verder ook opvalt is dat de mensen die we arbeid zien verrichten, alleen Indiers zijn; bij een flinke moestuin (Boeddha's garden) lanterfanteren een paar blanke vriwilligers. Bij navraag blijken de buitenlanders meer de boel te leiden (met een werkdag van 5 uur) en de Indiers het vuile werk opknappen (en dat in ieder geval 8 uur per dag). Wij denken er het onze van, en na even Aurobeach te hebben bekeken (een strand en hangplek voor Aurovillianen; aha, daar zitten ze dus) fietsen we het hele kol...eind weer terug richting Pondi.